|
Sofie op visite in Kebayaken |
|
|
|
door Sofie
|
|
Friday 13 November 2009 |
|
 Mijn bezoek aan kampong Kebayaken 2009
We reden met de auto het stoffige pad op die naar de kampong leidde. De hele omgeving was anders. Er was veel landbouw en ze liepen nog een beetje meer achter. Leo wees een kerkje aan die ze eerder hadden laten bouwen met de stichting. We reden verder, maar opeens stond er een grote auto dwars op de weg. Na even wachten stapte Setiawan (de broer van Ulina, en onze chauffeur) uit en liep naar de mannen toe om te vragen waarom ze zo lang aan het wachten waren.
Na een kort gesprek dook hij onder de auto en rommelde aan een paar dingen. Hij zei de mannen dat ze weer in konden stappen en de auto deed het weer! Bij het voorbijrijden keken de mannen met grote ogen naar binnen. Dat was niet de eerste keer dat ik zo aangestaard werd omdat ik blank ben. En volgens het jongere broertje van Ulina, ook zeker niet de laatste keer.
Toen we de kampong binnen reden, was het net alsof ik in een andere eeuw beland was. Alles was zo anders dan wat ik al gezien had van Sumatra. Verbijsterd stapte ik uit. We werden onthaald in het huis van het dorpshoofd (een vrouw). En al snel stroomde alle kampongkinderen binnen. Allemaal hadden ze smoezelige kleren aan. Bij de kinderen en vrouwen die later binnen kwamen, zag je dat ze speciaal schone kleren aan hadden gedaan. Elly stelde me voor aan mijn adoptiemoeder en kinderen. Harun, Yunus en Yuni. Ze zagen er in het echt zo anders uit, ik kende ze alleen maar van foto’s. Even had ik een moment van ontroering en schoten en er tranen in mijn ogen, maar dat ging al snel weer weg. De grote en verbaasde kinderogen die zich om me heen verzamelde trokken mijn aandacht nu.
Ik moest gaan zitten op een (ernstig versleten) leren bank. Ik kon het even over me heen laten komen. Deze mensen behandelde me ook zo bijzonder. Leo vertelde me dat ik de eerste blonde, blanke meid was die hier in deze kampong ooit geweest is. De vrouwtjes giechelde en wezen naar me. Ulina vertaalde dat één van de vrouwtjes zei dat ik net een prinses leek, zo mooi vond ze me! Terwijl ik zonder make-up, in mijn slobberkleding toch niet zelf vond dat ik op een prinses leek. Maar het was wel een heel lief compliment. Twee andere vrouwtjes zaten schuin met hun rug naar me toe te kletsen, af en toe keken ze om en als ik dan naar ze glimlachte, draaide ze meteen hun hoofd weer weg en lachte heel hard en zenuwachtig met elkaar. Ik hoopte dit effect iets te verminderen door bij de kampongmensen op de grond te gaan zitten. Het ijs was een beetje gebroken toen de cadeaus werden uitgedeeld.
Ik mocht uiteraard ons tasje van thuis aan de adoptiekindjes geven. Ze namen het zonder te lachen, bloedserieus aan. Het waren vast de zenuwen en onzekerheid. Na het openmaken kon ik aan ze zien dat ze heel blij waren met de speeltjes. Het opmerkelijke vond ik, dat Harun (de oudste jongen) meteen naar het roze paard greep en Yuni (het middelste meisje) gretig de raceauto pakte. Dat rollenpatroon wat hier zo sterk is, jongens krijgen een voetbal en meisjes een barbie, is daar helemaal onder de kinderen niet belangrijk. De adoptiemoeder hees Harun ook meteen in de meisjes onderbroeken. Het maakt daar helemaal niet uit, een onderbroek op zich is al prima. Ook al kreeg ik niet het idee dat veel kinderen ze daar überhaupt droegen. Er werden uiteraard veel foto’s gemaakt en ik heb zelf ook veel foto’s gemaakt. We mochten ook nog even het huisje van het gezin zien, het was zo klein. Maar toch lieten ze vol trots hun huis zien omdat ze een tv hadden. Na veel bedanken en gezwaai vertrokken we. Het was een hele bijzondere ervaring. Voor mij zowel als voor het gezin.
|
Patrick Zonneveld